Revarte Home
 

Revalidatieconcept


Ons revalidatieconcept gaat verder dan een louter bio-medisch model als referentiekader voor de evaluatie en behandeling van de revalidant.
 
 
Het wetenschappelijk en klinisch referentiemodel voor de evaluatie en de revalidatie van onze patiënten is een (1) biopsychosociaal model aangevuld met (2) een fenomenologische benadering die gericht is op de gehele persoon en zijn levensbeschouwing, waarbij we ons bewust zijn van de (3)  dimensie  'tijd'  binnen het revalidatieproces en over de levensloop, en (4)  van de psychologische processen die het verloop en de uitkomst van het revalidatieproces mede beïnvloeden.


1. Het biopsychosociaal model rechtvaardigt een multidisciplinaire benadering. Revalideren in een biopsychosociaal perspectief heeft verschillende belangrijke kenmerken:

De functionele beperkingen van de revalidant worden beschouwd als het resultaat van veel factoren (bio-psycho-sociaal) in een voortdurende wisselwerking.  Deze complexiteit verplicht tot een uitvoerige evaluatie van de beperkingen van de revalidant en van zijn levenscontext. In dit proces is het belangrijk dat de patiënt (en naastbetrokkenen) actief deelnemen aan de therapeutische keuzen en aan de toepassing van strategieën voor het behandelen van de stoornissen en de beperkingen ervan.

Therapeutische opvolging heeft in ons revalidatieconcept als hoofddoel de impact van de beperkingen op de kwaliteit van het leven te beperken.  Daarom streven we voor elke revalidant naar het bereiken van een zo groot mogelijke functionele zelfredzaamheid en een zo optimaal mogelijke sociale en professionele reïntegratie. 
Vanuit ons revalidatieconcept zullen meerdere evidence-based revalidatie-therapeutische benaderingen gecombineerd worden (medische interventies, geneesmiddelen, functionele therapieën op vlak van beweging, cognitie en taal, (psycho)educatie en readaptatie, cognitief-gedragstherapieën, sociale interventies, en indien nodig ook invasieve technieken). 
Om een zo optimaal mogelijke sociale en professionele reïntegratie te bereiken is eveneens een readaptatieperspectief belangrijk die een cyclische werking, waarin evaluaties afwisselen met de toepassing van aangewezen therapeutische strategieën, rechtvaardigt.  


2. In ons revalidatieconcept steunen we op een zorgvisie die aandacht heeft voor de gehele mens in relatie met de andere, d.w.z. waarin naast fysieke, psychologische en sociale effecten ook levensbeschouwelijke en ethische aspecten te onderscheiden zijn. Gezondheid is geen waarde op zich, maar een voorwaarde tot menszijn.  Onze revalidatiezorg wil zich richten op de medemens als zingevend wezen (een 'ik') die fundamenteel in relatie staat met anderen (een 'jij') en met een maatschappelijke context.  In ons revalidatieconcept zijn wij ervan overtuigd dat menslievende zorg het wezen is van de zorgverlening.


3. Wij onderkennen het belang van de dimensie  'tijd'  in het revalidatieproces.
- Interindividueel kan eenzelfde aandoening een verschillend effect en verloop hebben naargelang het moment waarop de beschadiging in de levensloop plaatsvindt. Bij een jong-volwassene kan eenzelfde hersenletsel bijvoorbeeld een ander effect hebben dan bij een volwassene of oudere persoon.
- Intraindividueel zien enerzijds hoe stoornissen kunnen veranderen (moduleren) in de tijd mede dankzij de enorme (neuro-)biologische plasticiteit van het menselijk functioneren. Anderzijds zijn er duidelijke fases in de beleving van het revalidatieproces. Na een verworven aandoening legt de revalidant en zijn nabije omgeving  in het begin de nadruk vooral op de medische en functiegerelateerde stoornissen (ga ik het overleven ?, ga ik nog kunnen stappen of praten ?, ...), maar later verschuift het accent  naar het leren omgaan met de eventueel resterende functionele beperkingen. In die fase van de revalidatie wordt het streven naar het bereiken van een zo groot mogelijke functionele zelfredzaamheid en een zo optimaal mogelijke sociale en professionele reïntegratie steeds belangrijker. Daarom verschuift in de tijd  het accent van een strakke revalidatietechnische benadering naar een readaptatieperspectief. 
 


4.  Binnen ons revalidatieconcept willen we ons bewust zijn van de revalidatie-psychologische processen inherent aan het revalidatieverloop. Als hulpverlener moet men de nodige kennis en vaardigheden bezitten om te kunnen omgaan met psychologische fenomenen die het verloop en de uitkomst van het revalidatieproces sterk beïnvloeden zoals onder andere : het verwerkingsproces van iemand, de aard van de werkrelatie die tot stand komt tussen de revalidant en zijn hulpverleners, de invloed van stress en depressie op het revalidatieverloop, leerprocessen in de revalidatie, psychologische fenomenen in de revalidatietechnieken, de aard van samenwerking tussen hulpverleners, enz.